Tych, których Bonsai zachwycił swoją urodą, wybierają zwykle już ukształtowanego drzewka. Szybko jednak dochodzą do wniosku, że może niekoniecznie tędy droga i cała frajda polega na wyprowadzeniu sadzonki na drzewko Bonsai.. Zaczynają myśleć o zakupieniu jakieś sadzonki i przekształcić ją własnoręcznie w drzewko Bonsai. W tym celu najlepiej udać się do jakieś szkółki leśnej aby wybrać odpowiedni materiał na Bonsai. Przy wyborze sadzonki należy jednak zastosować się do kilku poniższych zasad:

 - Starajmy się wybrać sadzonkę jak największą

- Sadzonka powinna mieć pień gruby, znacznie grubszy niż ołówek.

- Sadzonka powinna mieć dużo gałęzi, wówczas łatwo będzie jej nadać formę i kształt

- Zwróćmy uwagę na konary u podstawy pnia, gdyż powinny się dobrze rozgałęziać

- Tylko wtedy roślina przeżyje długi proces kształtowania jeśli ma zdrowy i zwarty system korzeniowy oraz mocno rozgałęziony system korzeniowy.

Na co zwrócić uwagę przy wyborze sadzonki Bonsai?

Tam gdzie system korzeniowy przechodzi w pień to jest to podstawa pnia. Jeśli rozgarniemy ziemię wokół pnia i zobaczymy, że grube korzenie rozchodzą się w różne strony, to znaczy to że dokonaliśmy dobrego wyboru. Korzenie to ta część sadzonki, która będzie trochę wystawać z naczynia po przesadzeniu. Jeśli tych korzeni jest dużo, to będą sprawiały wrażenie, że drzewko Bonsai jest bardziej wiekowe niż w rzeczywistości.

 Łatwym gatunkiem do formowania na Bonsai jest Jałowiec chiński, który możemy kupić w każdej szkółce. Jałowiec chiński łatwo poddaje się zabiegom i w krótkim czasie możemy osiągnąć niesamowity efekt wiekowego drzewka Bonsai. Można go kształtować na różne sposoby. Łatwo daje się okorować, co doda mu dodatkowych, upiększających efektów.

Trafiłes na tę stronę szukając:

Umiejętność określenia, do jakiej grupy należy sosna, jest ważna dla osób, które są zainteresowane szczepieniem tych drzew. Najczęściej zadawane pytanie przez miłośników ogrodów to takie, w jaki sposób można wyhodować miniaturową sosenkę na pniu. Odpowiedź jest jedna, trzeba ją zaszczepić. Ważny jest nie tylko sposób i termin szczepienia, ale także podkładka, bo szczepienie uda się tylko wtedy, gdy ogrodową odmianę 5-igielną zaszczepicie na siewce sosny wejmutki, zaś sosny 2-igielne najlepiej przyjmują się, gdy są zaszczepione na siewce sosny pospolitej lub górskiej.

 Przykładowo: wejmutkę ‘Nana’ szczepimy na siewce wejmutki. Sosnę drobnokwiatową ‘Glauca’ także szczepimy na wejmutce.

 Na sośnie pospolitej można szczepić jej odmiany ‘Watererii’ i ‘Fastigiata’ oraz sosnę karłową (kosolimbę) i odmiany karłowe sosny czarnej, np. wolno rosnące ‘Helga’ i ‘Pyramidata’.

 Miniaturowe, wolno rosnące odmiany sosny górskiej, takie jak ‘Gnom’, ‘Mops’, ‘Ophir’ szczepimy na siewkach sosny górskiej. Limba dobrze się przyjmuje na siewkach sosny pospolitej lub wejmutki.

 Sosnę ościstą szczepimy na siewkach sosny górskiej, mimo, że oścista jest 5-igielna, a górska 2-igielna.

Sosny 2-igielne: pospolita, górska (kosodrzewina), wydmowa, czarna, bośniacka, Banksa

Sosny 3-igielne: żółta, smotowa, Jeffreya

Sosny 5-igielne: wejmutka, drobnokwiatową, rumelijska, oścista, Armanda, limba, himalajska, koreańska

Warto dodać, że rodzime gatunki iglaków doskonale nadają się na Bonsai. Sztuka kształtowania drzewka Bonsai polega na miniaturyzowaniu drzewa występującego w przyrodzie.

Trafiłes na tę stronę szukając:

Przeciągi pojawiające się nagle w różnych częściach ogrodu mogą być bardzo niebezpieczne dla roślin. Zagrażają zwłaszcza bardziej wrażliwym, zimozielonym krzewom i bylinom. Dlatego dla takich krzewów jak różaneczniki, laurowiśnie, ostrokrzewy, au-kuby wybierajcie zaciszne miejsca osłonięte innymi mniej wrażliwymi roślinami, najlepiej iglastymi albo ścianą domu.

Zdarza się jednak, że miejsce, które wydawało się zaciszne, zmienia się w zimny korytarz, po którym hulają mroźne, wysuszające wiatry. Takie korytarze powstają między domami stojącymi w jednej linii blisko siebie przy ulicy.

Możecie znacznie ograniczyć silę przeciągów, zasłaniając przerwę między domami od strony, z której najczęściej wieje wiatr. Najlepiej do tego celu nadają się odporne krzewy posadzone w rzędzie, tworzące żywopłot o długości większej niż przestrzeń między budynkami. Żywopłot równy przestrzeni między domami nie spełni swej roli. Nie radzę również zasłaniać wlotów korytarza żadną stałą zaporą, na przykład parkanem, ani murem, gdyż to spowoduje zawirowania powietrza.

Najlepsze są żywopłoty, które złagodzą siłę wiatru, ale jednocześnie wpuszczą trochę świeżego powietrza. Podobną zasadę stosujcie przy osłanianiu rozsadnika, który zimą nie powinien zbyt przemarznąć, a z kolei latem nie powinno być w nim duszno. Na przeciągach cierpią najmniejsze rośliny ozdobne nawet cebulki kwiatów posadzone jesienią.

Na żywopłot-zaporę nadają się odporne krzewy liściaste, takie jak ligustr pospolity, często wykorzystywany na Bonsai, tarnina, dereń biały, ałycza, głóg. Jeśli chcecie mieć zaporę zawsze zieloną, posadźcie żywotniki zachodnie (‘Smaragd’, ‘Brabant’, ‘Columna’) albo żywotniki olbrzymie. Nie radzę natomiast sadzić w takich miejscach cyprysików, bo nie lubią silnego wiatru.

Trafiłes na tę stronę szukając:

 Zadbany trawnik w ogrodzie

Układanie darni i jej pielęgnowanie. Należy przyjąć zasadę, że przy układaniu darni na istniejącym trawniku w ramach jego renowacji, głębokość przygotowanych na świeżą darń otworów musi być o kilka milimetrów mniejsza niż grubość układanej darni, gdyż spulchnione podłoże po pewnym czasie osiada i wówczas w miejscach ułożenia darni powstają wklęśnięcia. Jeżeli krawędzie układanych pasów czy kwadratów darni zostaną uszkodzone, należy je wyrównać ostrymi nożycami. Darń należy układać bardzo ściśle, tak jednak, aby nie zmieniała swych pierwotnych wymiarów, i należy rozkładać ją przemiennie. Taki system układania szczególnie musi być przestrzegany przy zakładaniu nowych trawników, na większych powierzchniach.

W czasie układania i po ułożeniu należy sprawdzać, czy utrzymano planowany poziom lub spadek. Czynność tę należy wykonywać przy użyciu łaty i poziomnicy. Jeśli zaistniały niewielkie odchylenia, należy używać ubijaków, tzw. bab typu kołkowego, za pomocą których można darń docisnąć do podłoża. Przez okres co najmniej 10 dni należy utrzymywać odpowiednią wilgotność darni i nie dopuścić do jej zwiędnięcia. Po przyjęciu trzeba ją kosić często i regularnie, przy czym pierwsze koszenie wykonuje się, gdy trawnik osiągnie wysokość 6 cm. Świeżo ułożonej darni nie należy deptać wcześniej niż po 10-15 dniach.

Okres połączenia się darni z podłożem zależy głównie od jakości darni i od dokładności wykonania wszystkich prac oraz od pogody w okresie darniowania i po jego wykonaniu.

Trawniki, na których przeprowadzono drobne naprawy przez darniowanie małych powierzchni (0,1—0,3 m ) można eksploatować po upływie kilku dni. Jeśli darniowano większe powierzchnie, mogą one być oddane do eksploatacji dopiero po upływie 6-8 tygodni od daty ułożenia darni. Termin ten jest również uzależniony od przewidzianego sposobu i częstotliwości eksploatacji. Przed podjęciem decyzji o eksploatacji należy zrobić próbę uniesienia ułożonej darni, chwytając za trawę całą dłonią. Jeżeli napotkamy opór, to znaczy, że darń przyjęła się.

Po pierwszej eksploatacji należy sprawdzić, czy uszkodzenia nie są zbyt duże, a jeśli stwierdzimy odrywanie się darni, to należy trawnik kilkakrotnie zwałować wałem kołkowym i eksploatację przerwać.

Należy przyjąć zasadę, że nawierzchnie trawiaste, przeznaczone do uprawiania sportu, a zakładane przez darniowanie, w pierwszym okresie eksploatacji muszą być wałowane częściej, a częstotliwość eksploatacji w pierwszym roku musi być ograniczona. Dużą ozdobą trawnika będą posadzone w nim cebulki kwiatów. Wczesną wiosną ładnie prezentują się cebulki krokusów.

Płukanie darni

Jest to sposób u nas zupełnie nie znany, natomiast stosowany w krajach Europy Zachodniej. Polega on na tym, że z wyciętej darni, przed ułożeniem jej na miejsce przeznaczenia, częściowo wypłukuje się glebę. Wypłukana ziemia ponownie używana jest do produkcji darni. Darń częściowo pozbawiona ziemi staje się lżejsza i można nią łatwiej manipulować przy układaniu. Wymaga ona jednak troskliwszych zabiegów pielęgnacyjnych, np. lepszego podłoża i początkowo częstszego podlewania. Według danych amerykańskich darń płukana wykazuje o połowę mniejszą wytrzymałość na rozrywanie. Częściowe ogołocenie darni z gleby, na której wyrosła, jest również możliwe w darni zbrojonej.

Trafiłes na tę stronę szukając:

Juka pochodzi z południowych stanów Ameryki Północnej. Tworzy tuż przy ziemi rozetę liści o 30–60 cm długości i 3–10 cm szerokości. Liście juki są sztywne, mieczowate, ostro zakończone, koloru ciemnozielonego z błękitnym woskowym nalotem. Brzegi liści są białe i włókniste.

 Juka kwitnie dopiero po kilku lub nawet kilkunastu latach uprawy. Nie mniej jednak warto poczekać ponieważ Juka ma kwiaty bardzo okazałe i ozdobne. Pojedyncze, biało – seledynowe dzwonkowate kwiaty mają długość około 7 cm i są zebrane w okazały kwiatostan, który znajduje się na zakończeniu wyrastającego ponad liście grubego pędu. Pęd ten ma wysokość od 100cm do 200 cm.

Juki zakwitają zwykle na końcu czerwca i kwitną do początku sierpnia. Zatem kiedy przekwitną cebulki kwiatowe w naszym ogrodzie takie jak: tulipany, narcyzy, hiacynty i krokusy, ogród nasz przyozdobi swoimi kwiatami właśnie juka karolińska. W ogrodach sadzi się je pojedynczo, bardzo często na trawnikach lub grupami na dużych rabatach. Nadają się także do dużych pojemników. Pojemniki te muszą być jednak głębokie.

Juka karolińska wymaga gleby żyznej, dobrze przepuszczalnej, lekko alkalicznej, czyli zawierającej wapń. Dla juki trzeba wygospodarować stanowisko osłonięte i jednocześnie słoneczne bowiem rośliny posadzone w cieniu nie kwitną.

Latem jukę należy obficie podlewać, zraszać liście i zasilać co tydzień płynnymi nawozami mineralnymi. Zimą natomiast rośliny posadzone w pojemnikach najlepiej przechować w widnych i chłodnych pomieszczeniach. Juki rosnące w gruncie dobrze jest na zimę zabezpieczyć przed mrozem na przykład gałęziami świerka.

Juki rozmnaża się przez podział silnie rozrośniętych roślin – najlepiej robić to wczesną wiosną lub w drugiej połowie lata.

Trafiłes na tę stronę szukając:

Poziomka (Fragaria wesca L.) czasem również bywa nazywana czerwoną jagodą. Występuje u nas w lasach, na ich pobrzeżach, polanach, lub porębach leśnych. Jest ogólnie znanym owocem leśnym, byliną strefy umiarkowanej. Istnieje ponad 30 gatunków poziomek.

Niektóre z nich znajdują się w uprawie ogrodowej. Jedne rozmnażają się wyłącznie przez nasiona, inne również przez nadziemne rozłogi. Poziomka ma liście osadzone na pędzie skróconym, długoogonkowe, trójlistkowe. Każdy listek jest prawie owalny, brzegiem ząbkowany. Pędy kwiatowe posiadają około 10 cm wysokości. Na ich szczycie znajduje się kilka kwiatów pięciopłatkowych, białych, typowych dla rodziny różowatych. Kwitnie od maja do czerwcaOwoce podobne są kształtem do małej truskawki. Dojrzewają na nizinach w czerwcu, na terenach górskich -w lipcu. Owoce posiadają intensywny, mocny aromat. Surowiec leczniczy to liście. Zbiera się je bez ogonków. Do zbioru wybiera się liście zdrowe i nieuszkodzone. Niekiedy zbiera się całe ziele.

Oprócz roślin typowo ozdobnych, które kwitną np. cebulki kwiatów, warto mieć również w ogrodzie rośliny użytkowe, które wydają owoce jadalne np. poziomki.

Liście suszy się w warunkach naturalnych, rozłożone cienką warstwą lub w temperaturze podwyższonej, nie przekraczającej 50°C. Poziomka była w Polsce znana jako owoc i lek, od najdawniejszych czasów. Łączono z nią wiele przesądów i podań, a między innymi to, że swoją obecnością chroni od ukąszeń żmii. Dla celów leczniczych najlepiej nadają się gatunki dziko rosnące.

Liście poziomki zawierają: garbniki, flawonoidy, sole mineralne, witaminę C i niewielkie ilości olejków eterycznych. W owocach znajdują się: karotenoidy, anto- cyjany, sole mineralne, cukry, witaminy i kwasy organiczne, między innymi kwas salicylowy.

Poziomka należy do popularnych leków ludowych, szczególnie zapobiegających miażdżycy i nadciśnieniu oraz krwawym wylewom. Wykorzystywana była także przy kamicy nerkowej, w schorzeniach wątroby i żołądka oraz jelit. Czasem sproszkowanych liści używano również do przykładania na miejsca oparzone, a roztarte świeże owoce na egzemę.

Obecnie w ziołolecznictwie poziomka pospolita głównie stosowana jest jako środek moczopędny i przeciwbiegunkowy. Często bywa używana w mieszankach, pomocniczo można ją stosować (szczególnie profilaktycznie) przeciwko miażdżycy, złej przemianie materii, przy piasku w nerkach.

Odwar sporządza się z 1 łyżki rozdrobnionych liści na szklankę wody i gotuje kilka minut. Pić należy po 1/2 szklanki trzy razy dziennie. Ziele poziomki z dodatkiem niewielkiej ilości owoców, po wysuszeniu, stanowi dobrą namiastkę herbaty, o przyjemnym zapachu i smaku. Owoce w stanie świeżym podawane są dzieciom anemicznym. Bywają także często stosowane do sporządzania maseczek kosmetycznych, ponieważ likwidują wypryski i zaczerwienienia. Niektórzy jednak bywają uczuleni na poziomkę, co objawia się przez występowanie wysypki.

Trafiłes na tę stronę szukając:

 Żurawka ‘Amber Wave’

W szkółkach bylinowych jest coraz więcej żurawek o kolorowych liściach, w większości purpurowych w różnych odcieniach. Z tej masy nowości wyróżnia się zdecydowanie odmiana ‘Amber Wave’ o liściach złocisto-bursztynowych. Tworzy bardzo zgrabną, niewysoką kępkę, więc z powodzeniem może rosnąć na skalniaku, gdzie przez cały sezon będzie atrakcyjnym akcentem kolorystycznym.

Jednak sadząc ją w ogródku skalnym, musisz pamiętać, że lubi próchniczą, zawsze lekko wilgotną glebę i nie powinna być prażona przez silne słońce. Należy zatem wsadzić żurawkę na wschodniej albo na zachodniej stronie lub pod osłoną jakiegoś krzaczka. Żurawka zaczyna kwitnąć wtedy, gdy przekwitną już cebulki kwiatowe wiosenne, które posadziliśmy w ogrodzie jesienią.

Żurawka jest byliną wieloletnią. Nadaje się również do skrzynek balkonowych i gazonów. Dzięki jej ozdobnym liściom możemy tworzyć naprawdę ciekawe kompozycje balkonowe lub tarasowe, choć rośliny doniczkowe to osobny temat.

Ta żurawka jest obecna w ogrodach od niedawna, więc jak z każdą nową rośliną lepiej obchodzić się ostrożnie. Dobrze jest lekko okrywać ją stroiszem na zimę i podsypać kompostem, aby uchronić szyjkę korzeniową przed przemarznięciem, bo ma tendencję do wystawania ponad grunt.

Trafiłes na tę stronę szukając:

Dalia królowa lata!

Jeden ze szwedzkich botaników o nazwisku Andreas Dal odkrył dalie. To właśnie dlatego te piękne kwiaty posiadają taką nazwę a nie inną. Inna nazwa Dahlii to Georginia ale używana stosunkowo rzadko. Kwiat ten, pochodzi z rodziny astrowatych, a spotkać go można masowo w Meksyku. Ładnie prezentują się nie tylko w ogrodzie ale także na balkonach, w gazonach oraz doniczkach.

Dalia na przestrzeni wieków dorobiła się ogromnej ilości odmian. W zależności od gatunków osiągają wysokość od 20 cm do 150 cm i posiadają bogaty wachlarz barw i kolorów.

 Koszyczki kwiatowe to rożne rozmiary i różne kształty np. rurkowate lub tarczowe.

Gdzie posadzić dalie?

Dalie sadzimy wtedy kiedy przekwitną rośliny cebulowe typowo wiosenne np. Tulipany, sasanki, krokusy. Dalie dobrze prezentują się w grupach, lubią stanowiska bardzo słoneczne, więc z powodzeniem można je posadzić w ogrodzie w takim miejscu gdzie słońce świeci przez cały dzień.

Dalie kwitną od lipca do października. Niestety dalie są bardzo podatne na choroby. Należy przede wszystkim zwalczać mszyce, które przenoszą wirusy.

Polskie odmiany to:

„Alaska” o białych kwiatach

„Corrida” o kwiatach czerwonopomarańczowych

„Syrena” o kwiatach jasnoróżowych, „Jantar” o kwiatach w kolorze pomarańczowym.

Na balkony szczególnie polecana jest dalia doniczkowa o małych rozmiarach.

Trafiłes na tę stronę szukając:

Zwartnica

Bardzo ciekawą właściwością Zwartnicy jest to, że liście wyrastają dopiero gdy roślina przekwitnie. Łodyga osiąga sporą długość, nawet do 50 cm. Latem lub wiosną z każdej pojedynczej cebulki wyrasta jedna bezlistna łodyga o fioletowym zabarwieniu, na szczycie której skupiają się lejkowate intensywnie pachnące kwiaty. Kwiaty amarylisa można spotkać o barwie różowej, białej, lub purpurowej.

W klimacie łagodnym amarylis pojawia się w ogródkach jako roślina ozdobna ale jeśli mamy do czynienia z ostrzejszymi warunkami klimatycznymi możemy spróbować wsadzić cebulkę amarylisa pod osłoną południowej ściany. Amarylis najbardziej sobie upodobał zaciszne, słoneczne stanowiska. Lubi też przepuszczalną glebę. Sadząc cebulki amarylisa, zagłębiamy je na ok 8 cm. Po przekwitnieniu należy usunąć pędy kwiatowe.

Wymagania amarylisa

Nie należy podlewać zwartnicy zbyt często dopóki nie zobaczymy pierwszych pąków, gdy natomiast łodyga osiągnie dwa-trzy centymetry, należy już roślinę podlewać regularnie.

Łodyga amarylisa aby ładnie prezentowała się w doniczce powinna być prosta. W tym celu wystarczy pamiętać o tym, że łodyga zawsze rośnie do światła, więc obracając doniczką możemy kierować kierunkiem jej wzrostu.

Od czasu do czasu można nawet trochę nawozić amarylisa specjalnym nawozem do roślin cebulowych. W połowie sierpnia należy zmniejszyć częstotliwość podlewania, a we wrześniu zaprzestać. Cebulkę zwartnicy przez zimę należy przechować w chłodnym miejscu, czyszcząc ją dokładnie z ziemi przez około osiem tygodni. Amarylis jako kwiat doniczkowy będzie ozdobą każdego pokoju.

Trafiłes na tę stronę szukając:

Moda na ogródki z kwitnącymi roślinami cebulowymi przyszła do nas z Holandii i dlatego wiosną w ogródkach jest z roku na rok coraz bardziej kolorowo od kwitnących kwiatów cebulowych.

Do najpopularniejszych kwitnących roślin cebulowych, sprzedawanych w doniczkach, należą Hiacynty.

Hiacynty to przede wszystkim szeroka gama kolorów, zapach i łatwość uprawy. Mają wiele zalet, a ich wygląd mówi sam za siebie.

Cebule hiacyntów nadają się do ogródków skalnych, jak i na rabatki. Przepiękną alternatywą mogą też okazać się hiacynty sadzone w ceramicznych naczyniach, czy miniaturowych wiklinowych kompozycjach lub po prostu w skrzynkach balkonowych. Kwitnącymi hiacyntami przyozdobić możemy niepozorny kącik w mieszkaniu lub świąteczny stół. Pamiętajmy tylko o tym, że kwitnące w mieszkaniu kwiaty hiacyntów pachną o wiele mocniej niż w ogródku.

Jak je uprawiać?

Właściwy wzrost tych niewielkich, z pozoru niezwykle delikatnych roślin, wymaga przede wszystkim odpowiednio lekkiej gleby i dostatecznej ilości słońca. Na stanowisku lekko zacienionym będzie dłuższy okres kwitnienia tych kwiatów. Hiacynty lubią przepuszczalne podłoże i żyzną ziemię. Przygotowując rabatę na glebie zbyt ciężkiej, gliniastej trzeba dodać torf i piasek. Zbyt piaszczystą glebę trzeba uzupełnić próchnicą lub kompostem.

Dobierając cebule hiacyntów pamiętajmy, że rośliny cebulowe całą swą siłę magazynują w cebulach. Najistotniejszą więc rzeczą jest wygląd wybieranych cebul. Ze zdrowej cebuli wyrasta zdrowy, piękny kwiat. Nie warto więc sadzić okazów z nalotami pleśni, pomarszczoną, suchą skórką lub przebarwieniami. Odrzucamy też te uszkodzone.

KIEDY ROZPOCZĄĆ SADZENIE?

Sadzenie rozpoczynamy jesienią, na przełomie września i października. Cebulę hiacynta umieśćmy w glebie na głębokości 15-20 centymetrów. Duże cebule hiacyntów trzeba wsadzić na głębokości 15 centymetrów, mniejsze cebule na 10. Hiacynty o średnicy cebul powyżej 14 centymetrów sadźmy w odstępach 18-20 centymetrów. Mniejsze cebule hiacyntów, odpowiednio: te o średnicy 12-14 centymetrów w odstępach 15 centymetrów, te o średnicy 10-12 centymetrów w odstępach 8 centymetrów, z kolei te o średnicy 6-10 centymetrów w odległości 4.

Trafiłes na tę stronę szukając: